برای آن عاشق بی دل می نویسم که حرمت اشکهایم را ندانست،برای آن می نویسم که معنای انتظار را ندانست،چه روزها وشبهایی که به یادش سپری کردم،برای آن می نویسم که روزی دلش مهــــــربان بود،می نویسم تا بداند دل شکستن هنر نیست،نه دگر نگاهم را برایش هدیه می کنم،نه دگر دم از فاصله ها میزنم و نه با شعرهایم دلتنگی ها را فریاد میزنم،می نویسم تا نامهربانی هایش را باور کنم...

به یاد اولین شبی که بعد از 9سال بوسیدم...26/10/88

در دو چشمش گناه می خندید                              بر رخش نور ماه می خندید

در گـذرگاه آن لبـان خاموش                               شعله ای بی پنــاه می خندید

شرمناک وپر از نیازی گنگ                             با نگاهی که رنگ مستی داشت

دردوچشمش نگاه کردم وگفت                            باید از عشق حاصلی برداشت

سایه ای روی سایه ای خم شد                            در نهــــانــگاه راز پرور شب

نفسی روی گونه ای لغـــزید                              بوسـه ای شعله زد میان دولب

                                    قهــــــــــــــــــــــر

نگه دگر به سوی من چه میکنی؟                        چو در بر رقیب من نشسته ای

به حیرتم که بعد از آن فریب ها                          توهم در پی فریب من نشسته ای

                        به چشم خویش دیدم آن شب ای خدایا

                        که جـام خود به جـام دیگــــــــری زد

                        چو فال حــــــــــافظ آن میانه باز شـد

                        تو فال خـــــــود به نام دیگـــــری زد

برو،برو... بسوی اومرا چه غم                          تو آفتـابی،او زمیـن،من آسـمان

بر او بتاب زآنکه من نشسته ام                           به نــاز روی شــانه ستـــارگان

بر او بتاب ز آنکه گـریه میکند                           در این میانه قلب من به حال او

کمال عشــق باشد ای گذشت ها                           دل تــو مـال من،تن تـو مـال او

تو که مرا به پرده ها کشیده ای                           چگونه ره نبرده ای به راز من؟

گذشتم از تن ز آنکه در جهان                             تنــی نبــــود مقصـد نیــــاز من

اگر بسویت اینچنیــن دویــده ام                             به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظـلمت شبان بی فـــروغ من                           خیال عشق خوشتـر از خیــال تو

کنون که در کنار او نشسته ای                            تو وشراب و دولت وصــــال او

گذشته رفته وآن فسانه کهنه شد                            تن تو ماند و عشق بی زوال او!

دیگه همه چیز تموم شد،تمام قول وقراری که تو 9سال با هم گذاشته بودیم...

تموم احساسی که 9 سال بهم داشتیم،یا بهتر بگم بهش داشتم...

دیگه تموم شد،و الآن هیچ احساس خاصی بهش ندارم،حتی احساس نفرت...

شاید خیلی هاتون که پستای قبلی رو خوندید بگید این چه عشقی بود که تموم شد؟

شاید بگید اصلاً عشقی نبود،باشه هرجور دوست دارید فکر کنید،ولی اگه شما هم عاشقانه یکی رو بپرستید و بعد بفهمید جسم و روحش متعلق به یکی دیگس به همین حس می رسید،وقتی بهتون بگه شما رو نمی خواد و تمام زندگیش مال یکی دیگه شده همین حس رو پیدا می کنید،وقتی خودتون می بینید عشقتون مال کس دیگه شده همین حس رو پیدا می کنید...

همیشه با خودم می گفتم بعد از محمدرضا هیچ وقت،هیچ وقت نه عاشق میشم نه حاضرم کسی رو به خونه قلبم راه بدم و دوسش داشته باشم...

ولی 1فرشته نجات،به داد تمام دلتنگی ها ودل خستگی هام رسید...

ماه اول خیلی واسم سخت بود که قبول کنم اومده تو قلبمو جای محمدرضا رو تصاحب کرده،می گفتم،می خندیدم،ولی باورش واسم مشکل بود که به این زودی قلبمو واسه خودش کرده...

خنده داره،مگه نه!!!؟؟؟

ولی حقیقته...   1ماه از جدایی منو محمدرضا می گذشت که با علیرضا نامزد شدیم،اولش فقط واسه این قبول کردم که سرگرم شم و به اون... فکر نکنم ولی حالا که چند ماهه می گذره،میبینم واقعاً دوسش دارم،اگه کمک علیرضا نبود شاید دیگه مریمی با این احوال وجود نداشت که بخواد از دلتنگیاشو پشیمونیاش بنویسه.

علیرضا کسیه که واقعاً منو به زندگی برگردوند،تمام بداخلاقیام،دیوونه بازیام وبچه بازی هامو تحمل کرد و چیزی نگفت. فهمید چقدر محمدرضا رو دوست داشتم ولی تونست به خونه قلبم پا بذاره...

جوری باهام رفتار میکنه که 9سال آرزو داشتم محمدرضا باهام برخورد کنه...

آره علیرضای من بهترینه...

علیرضای عزیزم،فرشته زمینی مهربون من،نامزد گلم به بی نهایت آسمانها دوستت دارم....

پنداشت اگر شبی ز سر مستی در بستر عشق او سحر کردم

شبهای دگر که رفته از عمرم در دامن دیگران به سر کردم

دیگر نکنم ز روی نادانی قربانی عشق او غرورم را

شاید که چو بگذرم از او یابم آن گمشده شادی و سرورم را

آن کس که مرا نشاط و مستی داد،آن کس که مرا امید وشادی بود

هرجا که نشست بی تأمل گفت:*او یک زن ساده لوح عادی بود*

عشقی که تورا نثاره کردم در سینه دیگری نخواهی یافت

زان بوسه که برلبانت افشاندم سوزنده تر آذری نخواهی یافت

در جست وجوی تو و نگاه تو دیگر نرود نگاه بی تابم

اندیشه آن دو چشم رؤیایی هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

دیگر به هوای لحظه ای دیدار دنبال تو دربه در نمی گردم

دنبال تو ای امید بی حاصل دیوانه و بی خبر نمی گردم

ای زن که دلی پر از صفا داری از مرد وفا،وفا مجو هرگز

او معنی عشق نمی داند راز دل خود به او مگو هرگز...

دیگه واسه همیشه عشقت تو قلبم مرد آقا محمدرضا......

عشق یعنی مستی ودیوانگی

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار آویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن

عشق یعنی در جهان رسوا شدن

عشق یعنی مست وبی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

عشق یعنی دیده بر در دوختن

عشق یعنی در فراقش سوختن

وفا کن ای دل جفا کشیده باز                                         ولی وفا به یار بی وفا نکن

دیگه دیوونه بازی هامو گذاشتم کنارو دیگه الکی خودمو گول نمیزنم ونمیگم میتونم باهاش بسازم،دیگه نمیگم بلاخره میتونم کاری کنم که همونی بشه که من می خوام و منم میشم کسی که اون می خواد،منو محمدرضا هیچ وقت مال هم نبودیم،فقط به قول خودش به هم عادت کرده بودیم...

ولی حالا اخلاق منو علیرضا خیلی به هم نزدیکه،دوتامون مثل هم شیطونیم ولجباز،دوتامون همو درک می کنیم،همدیگرو خیلی اذیت می کنیم و لج همو درمیاریم ولی قهر نمی کنیم.من ناز میکنم اون ناز میخره منم بعضی وقتا مثل اون نازشو میخرم. تو اوج ناراحتی وعصبانیت با یه بوس کوچولو باهم آشتی می کنیم و از دل هم درمیاریم.

کاری که محمدرضا هیچ وقت نکرد،هیچ وقت موقعی که قهر میکردم ناز نمیکشید،وقتی قهر بود التماسشم میکردم خودمم می کشتم آشتی نمی کرد،ولی الآن علیرضا کافیه فقط بگم جون مریم یا به قول خودش ماندینی،نمیذاره قسمم تموم بشه سریع آشتی میکنه.آرزوم بود وقتی جایی میرم محمدرضا بهم بگه داری کجا میری؟ زود برگرد؟ درست لباس بپوش... ولی هیچ وقت رفتارم واسش اهمیت نداشت،برعکس علیرضا می دونه کجا میرم،میگه فلان لباس رو بپوش فلان لباس رو نپوش،با فلان دوستت باش و با اون یکی زیاد رابطه نداشته باش. هرجا که باشم هوا که تاریک میشه میگه برگرد خونه،ولی وقتی با محمدرضا بودن بعضی وقتا خونه دوستام تا دیر وقت می موندم بعضی وقتا هم می خوابیدم و اون هیچی نمیگفت...

خلاصه اینکه اخلاق ورفتار علیرضا همونجوریه که همیشه آرزوشو داشتم.

علیرضای مهربونم واسه همیشه تو قلبم می مونی...

علیرضا چندتا اسم واسم گذاشته که خیلی دوستشون دارم،بهم میگه ماندینی،ماناناز،مانی نی... منم بهش میگم عاناناز

خنده داره مگه نه؟ دوتامون مثل هم دیوونه ایم...         خیلی دوستش دارم

دوستت دارم... به چشمانی که رنگش رنگ شبهاست به آن نازی که در چشمان تو پیداست به لبخندی که چون لبخند گلهاست به رخسارت که چون مهتاب زیباست به گلهای بهار وعشق وهستی به قرآنی که میپرستی قسم ای نازنین تا زنده هستم تورا من دوست دارم می پرستم

ای مهربان کاش احساس نیازدیدنت از وجودم چون وجودت دور بود تانسوزم درخزان آرزو...